Mening
LERAREN
November
2007. De school is nieuws. In het
onderwijs is het nodige mis. Te veel veranderingen. Te veel uren. Te weinig
leraren. Te weinig geld.
Toen
trok de scholierenorganisatie LAKS aan de bel. “Minder uren. Betere lessen”, eist zij. Staak! Jongens en
meisjes, kinderen van 12 tot 16
jaar hadden daar wel oren naar. Massaal legden zij de pennen neer. Gooiden
met eieren. Stormden stadskantoren in.
Verontrust
is het gezag. Die jongens en meisjes horen op school. Lessen te volgen.
Leerplichtambtenaren verrichten overuren. De school wordt verantwoordelijk
gesteld. Heeft de scholier wel sta-kingsrecht? Forse boetes dreigen.
LAKS
heeft haar eisen op schrift gesteld, maar het kabinet geeft geen krimp.
Staak! Allemaal naar het Museumplein.
Iedereen
lijkt nu heel bewust. De staking dient ordelijk te verlo-pen. De
staatssecretaris blijft streng. Ouders zijn ongerust. De scholieren staan
pal. Je vraagt je alleen af: Waar staan de leraren eigenlijk voor?
