zondag 14 maart 2010

home   |    mening   |    het debat   |    archief   |    contact   |    colofon

ZELFS HEBBEN ZIJ ER EEN HEKEL AAN Hoe kort geleden is het nog maar dat de wereld geroerd en vol ontzag was voor de miljoenen Afghanen en Irakezen die kilometers lange rijen, hitte en terroristen trotseerden om hun stem uit te brengen? Voor hun president. Voor hun parlement. De westerse zegeningen hadden het wonder volbracht. Hun land was een democratie. Intussen weten de miljoenen beter. Op 1 november 2009 trok de Afghaanse presidentskandidaat Abdullah Abdullah zich terug. Hij besloot niet mee te doen aan de tweede ronde. Vanwege fraude. Zondag 7 maart vinden in Irak parlements-verkiezingen plaats. Genoeg mensen die het proces verstoren willen. Groot gevaar. Bomaanslagen. Dood. Verderf. De Rechtvaardigheids- en Verantwoordelijkheidscommissie heeft de soennitische leider Saleh al-Mutaq plus 450 kandidaten uitgesloten. Democratie implanteer je niet zo maar even. Geweld, belangen, onverwoestbare tradities, geld, machtsposities zijn niet te onderschatten obstakels. Democratie moet een voedingsbodem hebben. Mensen moeten eraan toe zijn. Moeten worden opgevoed. Er moet een infrastructuur zijn. Kortom, het kan lang duren voordat een land een waarachtige democratie is. Als het al gebeurt. Soms gebeurt het wonder. Dan blijkt het democratische zaad in vruchtbare bodem gevallen. In vroegere dictaturen als Zuid-Korea, Brazilië, Chili, Argentinië lijkt de democratie meer dan een eendagsvlieg. Uit Indonesië komen, heel voorzichtig, optimistische verhalen. Morgen kan alles anders zijn. Één constante is er: Waar de democratie gevestigd is, mensen in vrijheid hun regeerders kunnen kiezen, de macht aan grenzen gebonden is, willen maar weinigen terug. Tuurlijk, er zijn altijd lieden die....... Elke jonge democratie blijft een breekbaar kasplantje die de allerbeste verzorging eist. De Mening van de Week   In tegenstelling tot het breekbare Irak en het nauwelijks levensvatbare Afghanistan, mag Nederland zich tot de gevestigde democratieën rekenen. Dat soort democratieën kan een stootje hebben. Maar zelfs een democratie, in gewapend beton verpakt, heeft op gezette tijden een flinke onderhoudsbeurt nodig. Experts en rapporten zijn er te veel om op te noemen. Fortuyn en zelfs Wilders kun je als waarschuwingen interpreteren. Om een of andere reden menen politici en kiezers van dit land dat het zo’n vaart niet zal lopen. Een politieke moord was al gauw vergeten. Op wonderbaarlijke wijze zetten zij de situatie steeds weer naar de hand. Een pleidooi voor staatkundige vernieuwing staat anno 2010 gelijk aan vloeken in de kerk. En als er op dat terrein al iets gebeurt, is het halfslachtig. Neem het referendum, het dualisme in de gemeenteraden, de gekozen burgemeester. Politici vinden het wel goed zo.  In een open democratie die de Nederlandse samenleving is, kunnen zij net iets te gemakkelijk carrière maken. Eenmaal op het pluche zijn zij de laatsten die vernieuwing prediken. Op 3 maart kiest Nederland zijn gemeenteraden. Op 9 juni, de Tweede Kamer. Verkiezingen, feest van de democratie. Misschien valt de opkomst mee. Misschien valt de opkomst tegen. Wat te doen met Wilders? Het grote probleem is, dat te velen het allemaal wel geloven. Ach, eigenlijk interesseert de politiek hen niets. Geen zier. Zelfs hebben zij er een beetje een hekel aan. Geplaatst: 1-3-2010 FEEST VAN DE DEMOCRATIE Bron: www.elly-paul.nl Geplaatst: 1-3-2010 O, GOD. NU KRIJGEN WE WILDERS O, God. Nu krijgen we Wilders en de PVV. Opnieuw zal de instabiliteit toenemen, zal dit land verder radicaliseren. Enorm is de verantwoordelijkheid van de politieke leiders van het moment. Maar net zo onverantwoordelijk zijn de kiezers die van Wilders enig heil verwachten. Verkiezingen dus. Eerst de gemeenteraadsverkiezingen waar de PvdA een grote nederlaag wacht. Dan volgen die voor de Tweede Kamer. Opnieuw gaan Balkenende, of heel misschien Maxime Verhagen, en Bos met elkaar in de slag. Helaas durven de partijen het vermoedelijk niet aan juist nù de politiek leider te vervangen hoewel er reden genoeg is. Jan Peter Balkenende, bijvoorbeeld. Hij was het CDA-antwoord op Paars. Papte aan met het politieke fenomeen Pim Fortuyn, om er sinds de zomer van 2002 vier kabinetten doorheen te jagen. Op elk belangrijk moment ontbrak het de premier aan het vereiste gezag. Nooit is hij verder gekomen dan de boel bij elkaar houden met veel kunst- en nog meer vliegwerk totdat het echt niet verder kan. Neem ook Wouter Bos. Al met al is hij een keuze over wie menig PvdA-rot zich achter de oren dient te krabben. Te jong, te onervaren, tot leider verklaard. Moest het vak nog leren. Verkiezingen verloren. Durfde zijn fractie niet de vrije hand te geven. En, hoe lang mag Maxime Verhagen hem al niet in de luren leggen? Wat betreft het NAVO-verzoek voor verlenging van de militaire missie in Uruzgan blijft het fijne in nevelen gehuld, Misschien heeft Bos alles diep doordacht. Verhagen deed dat dan net iets dieper. Ook al kan het resterende kabinet de termijn van de missie niet verlengen, hij wist dat je op zo’n verzoek geen nee kan zeggen. De Mening van de Week   Bijna acht jaar Balkenende. Bijna acht jaar politiek gedoe. Nooit maakten de gevestigde partijen de analyse. Wat betekent de opkomst van het fenomeen Fortuyn voor het functioneren van de politiek? Wat is de boodschap?  CDA en PvdA wierpen slechts Balkenende en Bos in de strijd. De VVD deed dat met Mark Rutte. Heimwee heeft Nederland naar politici die hun sporen verdiend hebben, die gezag uitstralen. Politici die beseffen dat het anders moet. Dat zò doorgaan, de politieke instabiliteit alleen maar erger maakt. Een deel van Nederland zet nu in op het D66 van Alexander Pechtold. D66, partij van de staatkundige vernieuwing. Zou eindelijk het besef doordringen dat het politieke bestel niet langer voldoet aan de behoeften van de 21ste eeuw? Dat aanpassing vereist is? Maar ja, D66.  In de komende campagne zal het CDA proberen van Afghanistan hèt item te maken. Het Afghaanse volk en onze jongens in Uruzgan worden ingezet. “De PvdA heeft het land grote schade berokkend, het vertrouwen van de NAVO verspeeld”. Maar het land heeft meer problemen. De economie bijvoorbeeld. Verzorgingsstaat: Ja of helemaal nee. Op zich is het wel goed dat de kiezers zich kunnen uitspreken over de manier waarop de regering de crisis wil bestrijden. Mogelijk herinneren diezelfde kiezers zich dan hoe zij in 2008 de Amerikanen toejuichten met de keuze van Barack Obama, de eerste zwarte Amerikaanse president. Want een wonder, alleen een wonder kan Nederland nog helpen. Geplaatst: 20-2-2010 MEER BLAUW OP STRAAT Geplaatst: 15-2-2010 EN HET CDA LAAT ALLE OPTIES OPEN    Hoeveel zetels extra levert het op? Premier Balkenende op de fiets in Vancouver, even  uit het Haagse gewoel waar hij een ware machtsstrijd voert met zijn vicepremier Wouter Bos?  De CDA-media-experts  zullen de voors en tegens hebben afgewogen. Eén, twee, drie in elke gemeente? Kwaad kan het in elk geval niet om je te laten zien op de Olympische winterspelen. Maar denk niet dat, drie weken voor de gemeenteraadsverkiezingen, de premier het land onbestuurbaar heeft achtergelaten. Integendeel, ervan uitgaande dat partij- en landsbelang identiek aan elkaar zijn, wist hij dat in goede handen bij partijgenoot en minister van buitenlandse zaken Maxime Verhagen die een scherp oog heeft voor Bos’ zwakke kanten. De PvdA-leider wil wel eens te slim zijn. Onwrikbaar is het nee tegen verlenging van de militaire missie in Uruzgan. Lag er plotseling een verzoek van de NAVO op tafel. Aanvankelijk wist Bos van niks. Helaas moest hij toegeven dat Verhagen hem keurig had ingelicht. De PvdA’er is ook een kansenmisser. Gaf hij drie jaar geleden niet een schier onoverbrugbare voorsprong van zijn partij uit handen door de AOW ter discussie te stellen?   Vorige maand had hij premier Balkenende bijna bij de politieke strot. Het Irakrapport van de commissie-Davids was glashelder. De premier bleek een gemankeerde leider, zijn toenmalige minister van buitenlandse zaken en voormalig NAVO-secretaris-generaal mr. J. de Hoop Scheffer een verblinde Amerika-adept. Het parlement was onvolledig geïnformeerd. Het volkenrecht geschonden. De Mening van de Week   Wouter Bos durfde niet door te drukken. Hij herinnerde zich het adagium, wie breekt, betaalt, en liet daarmee de premier en het CDA ontsnappen. Sven Kramer raasde naar het goud. De premier wist de blikken van bijna vijf miljoen tv-kijkers op zich gericht, en in de Volkskrant maakte De Hoop Scheffer korte metten met de bevindingen van de commissie-Davids. Prutswerk noemde hij het rapport nog net niet. Meer en meer raakt de PvdA in het defensief. Op 3 maart dreigt een dramatisch verlies. Misschien heeft het er mee te maken dat de mannetjesmakers hun werk iets te goed gedaan hebben. De PvdA is Bos. En Bos is de PvdA. Bos, redder van de banken. Het valt ook niet mee. Politieke experts zijn unaniem: “Fractieleider Mariëtte Hamer heeft onvoldoende charisma”. Het land moet voor 35 miljard euro bezuinigen. Onderzoeken naar de oorzaken van de economische crisis en het DSB-failliet kunnen zich zo maar keren tegen de minister van financiën die Bos ook is.    Intussen moet zelfs de grootste cynicus toegeven dat de PvdA probeert de allochtone Nederlander een serieuze stem te geven. De benoeming van Aboutaleb tot burgemeester van Rotterdam is maar één voorbeeld. Er is discussie. De partij predikt de nuance. Wil de rotmarokkaantjes flink aanpakken. Helaas voor de PvdA blijft de beloning uit.  Maurice de Hond is zeker van zijn zaak. De PvdA staat op een dieptepunt. Kiezers zien meer in D66. De VVD vecht terug. GroenLinks wint in de peilingen. De PVV van Wilders staat voor een doorbraak. En, zoals sinds mensenheugenis, het CDA laat alle opties open. Inmiddels is de premier weer in het land. Fotografen signaleerden hem al bij Leidse studenten, terwijl Bos de degens kruiste met de fractievoorzitters van de concurrentie.  IJskoud is het in Den Haag. Geplaatst: 15-2-2010 WOORDEN ZIJN ZORGVULDIG GEKOZEN Politiek is een vuil bedrijf. Waarom? Vergelijk het met de reclame. Hoe werkt die? Vaak is het de herhaling. Het herkenbare. Een vondst. ‘Heerlijk, helder Heineken’; ‘Even Apeldoorn bellen’; ‘Let’s make things really better’. Reclamemakers zijn nogal creatief, al is de hoeveelheid jatwerk verbazingwekkend. Maar jatten kan ook creatief gebeuren. Hoe het zij, altijd zit die gedachte erachter: ‘Wij zijn de beste. Koop ons ‘. Reclame, politieke propaganda zijn twee kanten van dezelfde medaille. Politieke partijen moeten zich net als bedrijven verkopen, en wel zo goed mogelijk. Dus praten de Nederlandse politici zich vier weken voor de gemeenteraadsverkiezingen de kelen schor. Zij doen dat op de markten, in de winkelcentra. Voor het folderen kappen ze desnoods bossen leeg. Zelfs komen ze deur aan deur. Politici verschijnen in tv-programma’s, staan achter het katheder bij Buitenhof, liggen op de bank bij Wilfried de Jong en laten zich horen via de radio. Je kunt het zo gek niet bedenken. Wat ouderwets lijkt het kranteninterview. Liever schrijven de politici ingezonden brieven. Hoeven ze geen kritische vragen te beantwoorden. Een enkele keer gebeurt het. NRC-redacteur Joost Oranje sprak uitgebreid met PvdA- minister voor Wonen, Wijken en Integratie , mr. Eberhard van der Laan. "Het is nog veel mieser dan ik dacht", aldus de minister. Volgens Van Dale betekent mies ongunstig. Hèt, is dan het politieke bedrijf. Den Haag, met name het integratiedebat. De Mening van de Week   De kiezer vraagt zich af: Van der Laan zit een leven lang in de politiek. Waarom wil hij van een dergelijke omgeving deel uitmaken? Om die wereld ten goede te veranderen, misschien? Zou kunnen. Toch vreemd. Vier jaar geleden liet D66-leider Alexander Pechtold als minister van staatkundige vernieuwing in het blad Opzij optekenen: “De Nederlandse politiek is nog vuiler en vunziger dan de mensen denken”. Hij moest zich ervoor excuseren. Zover zal het dit keer niet komen. Van der Laan heeft zijn woorden zorgvuldig gekozen. Mieser klinkt erger dan het is. Niettemin zal hij hetzelfde bedoelen als collega-politicus Pechtold. Twee keurige politici van twee keurige partijen die het eigen nest bevuilen. Dat zal een topmanager niet gauw doen. Maar we leven in een grote mensenwereld. Ook reclamemakers moet je grenzen stellen. Daar zorgen de Reclame Code Commissie en de rechter dan voor. Toch lijkt dit het cruciale punt.   Want de politicus Van der Laan denkt door. Hij weet dat de betrouwbaarheid van de politiek te wensen overlaat. Misschien lijkt de boodschap voor de kiezer wat ingewikkeld, zij is kraakhelder. Van der Laan: “De tegenstander is een mieserig wezen. Hij speelt vuil spel. Niet ik”. Of die kiezer met Van der Laan meegaat, moet blijken. Als dat het geval is, zou hij zo maar kunnen besluiten op 3 maart niet op te dagen. Waarmee de politicus zijn doel voorbij schiet. Maar dat krijg je met vuil spel. Geplaatst: 8-2-2010 WIM KOK, VOORBEELD BALKENENDE Zijn boeken en het lezingencircuit zouden er garant voor staan.  Had hij nu geleefd, moeiteloos zou hij, behorend tot de supersterrencategorie,  een prachtig leven kunnen leiden in Londen, Parijs, New York, Berlijn. In alle vier de steden had hij zich een optrekje in de chique buurt kunnen veroorloven. Of,  als hij dat niet had gewild, een suite kunnen huren in het  Dorchester,  Ritz, Waldorf Astoria of Adlonhotel. En nog zou hij ruim overhouden. Maar hij is 150 jaar te vroeg geboren. Zijn vriend Friedrich Engels moest hem op gezette tijden bijspringen. Karl Marx, schrijver van Das Kapital, prediker van de socialistische revolutie, leefde en stierf in armoede. Geen misverstand. Marx zou ook in 2010 niet voor de verleiding zijn bezweken. Maar zijns ondanks was hij met gemak miljardair geworden. Met dat geld had hij dan wel een fonds gesticht om zijn revolutieprogram te financieren. Intussen heeft menig intellectueel Marx’ werken met bijbehorende ideeën allang in de papierverfrommelaar geworpen. Niettemin zullen weinigen betwisten dat de vader van het socialisme een groot denker was, een leider pur sang. Iemand die de problemen van zijn tijd doorzag. Ontegenzeggelijk hebben de zogenaamde  leerlingen Marx misbruikt, een democraat kun je hem toch niet noemen. Karl Marx leefde voor zijn gelijk, had honderden miljoen volgelingen. Miljoenen ook, gaven hun leven voor zijn idee. Bloed is vergoten. Misschien moeten de burgers van Nederland dit in gedachte houden als zij verlangen naar politieke leiders die ook nog ideeën hebben. Als zij oordelen over Jan Peter Balkenende, Wouter Bos, Alexander Pechtold, Mark Rutte of anders de burgemeester van Groningen wel. Politici van de dag zijn zij die handelen naar bevind van zaken. Kenners van het systeem. Kansenpakkers. De Mening van de Week   Heel anders dan de ideeënman die Karl Marx was, zijn Balkenende c.s bereid tot het compromis. In elk geval hebben zij hun buik vol van ideologieën waarvan het pure socialisme er slechts één is. Prachtig voorbeeld is ook Wim Kok. Oud-premier, voormalig PvdA-leider en vakbondsman. Eenenzeventig is hij alweer. Geboren in Bergambacht als zoon van een timmerman. In Nyenrode moet hij vertrouwd zijn geraakt met de denkwereld van de besluitenmakers. Als voorzitter van de vakbond zal hij de kneepjes van het vak onder de knie hebben gekregen, om die vervolgens toe passen als politiek leider van de PvdA en premier van twee paarse kabinetten. Ontdeed zijn partij van de ideologische veren. Privatiseerde Nederland. Timmerde internationaal aan de Derde Weg. Bouwde daarop dan wel weer de WAO af. Kwam Pim Fortuyn tegen. Nam na zijn politieke loopbaan zitting in de Raden van Commissarissen van onder andere ING, Shell, de KLM en stemde als zodanig in met de bonussenexplosie. “Een duivels dilemma. Maar ik kon niet anders”. Dus valt Nederland over de oud-premier heen als de commissie De Wit hem aan de tand voelt over zijn rol in de bankencrisis. Terecht of niet terecht. Wat je ook van Kok mag zeggen, wie hem een beetje gevolgd heeft, kan nauwelijks verrast zijn. Zijn handelwijze is consequent. Een politicus als hij weet exact hoe te handelen. Wim Kok! Is geen boekenschrijver. Geen ideoloog. Geen Marx. Geen idee ook hoeveel hij verdient, maar wat een invloed heeft hij in dit land gehad. En misschien heeft hij die nog steeds. Geplaatst: 31-1-2010 BOEK ZAL GENUANCEERDER ZIJN ‘De joodse collaborateurs’. Groot nieuws voor de Volkskrant. Zeker 120 joden werkten in de Tweede Wereldoorlog met de Duitser. Zij gaven onderduikers aan. Verdienden geld aan het verraad. Redden hun huid. In Vogelvrij, de jacht op de joodse onderduiker, heeft Sytze van der Zee (70) nader onderzoek verricht. Over het tijdstip van verschijning moet zijn nagedacht. Immers, het boek komt uit, vijfenzestig jaar na de bevrijding van het vernietigingskamp Auschwitz, in de week dat Nederland 102.000 joodse, Roma en Sinti slachtoffers herdenkt door het voorlezen van hun namen. Van der Zee is oud-correspondent van het NRC Handelsblad, oud-hoofdredacteur van Het Parool, schrijver van Potgieterlaan 7. Zoon van een NSB’er die volgens die zoon wist van onderduikers bij de buren, maar hen niet heeft aangegeven. Een kleintje dus, een meeloper die op het eind van de oorlog tot inkeer kwam. Zelfs bracht hij een stencilmachine naar het verzet. Kinderen van NSB’ers. Hen treft geen blaam. Niettemin hebben zij de nodige littekens opgelopen, gevangen als zij zaten tussen het foute gezin, de loyaliteit aan hun ouders en de koude, kille buitenwereld die van geen nuance wil weten. Misschien keert Van der Zee zich net als zijn lotgenoot Chris van der Heijden in Grijs Verleden  daarom tegen het beeld dat prof. dr. L. de Jong schetst in het standaardwerk, Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog. Alsof het verzet het goede vertegenwoordigt en de Duitse kant alleen het kwaad. Alsof joden louter slachtoffers zijn. Alsof de Tweede Wereldoorlog vooral de holocaust is. De Mening van de Week   Vogelvrij. Vast en zeker is het boek genuanceerder dan uit het Volkskrantartikel van 23 januari blijkt. Hoewel...., het artikel is van Sytze van der Zee. Ongelofelijk. Kans gemist. Wat bezielt de redactie van de Volkskrant eigenlijk? Waarom plaatst zij geen interview met de schrijver?   Hoe het zij, de zoon heeft de schaamte overwonnen. Hij kan er niets aan doen dat zijn vader en moeder lid van de NSB waren. Zijn vader was niet eens actief. Dus mag hij ook aanklager zijn. Want als aanklager stelt de journalist/schrijver zich in de Volkskrant op. Hij noemt namen van joodse verraders. Van de nu 87-jarige Bernhard Joseph achterhaalt hij de verblijfplaats, een gehucht in de buurt van Kaiserslautern. Zoekt hem op. Joseph is een jood uit Breslau die tijdens de oorlog in Nederland was. Verraadde tenminste 57 onderduikers. Hiervoor veroordeelde het Bijzonder Gerechtshof in Amsterdam hem in 1948 tot een gevangenisstraf van 20 jaar. “Ik hoop dat hij gauw dood gaat”, tekent Van der Zee op uit de mond van Josephs dochter. Honderdtwintig joden die diensten verleenden aan de Duitse bezetter. Het verraad, de moord op meer dan 100.000 Nederlandse joden verklaard! Zo vèr zal Van der Zee toch niet gaan? Maar wat? Wat wil hij dan beweren? Toch niet dat joden mensen zijn: goede, slechte, laffe, dappere, en wat niet al? Geplaatst: 23-1-2010 GAAT LINDA DE MOL PRESENTEREN? Alsof de wereld erop had gewacht.  De pers. Artsenteams. Speciaal opgeleide honden. Vrijwilligers. Hulpinstellingen, overal vandaan. Het rijkere deel van de wereld wil zijn altruïsme tonen. De VN coördineert. De VS is zeer aanwezig. Europa wil niet achterblijven. Sterren schijnen. Sandra Bullock geeft een miljoen dollar. Roger Federer organiseert een benefietwedstrijd. George Clooney biedt zich aan. De Postcodeloterij geeft met gulle hand. De Nederlandse radio- en televisie maakt intussen tijd vrij voor een nationale inzamelingsactie. Donderdag, 21 januari. Giro 555. Bekende Nederlanders verdringen elkaar al om in het ‘Help Haïti’-programma op te treden. Gaat Linda de Mol het presenteren? Honderdduizend, misschien wel 150.000 of 200.000 doden. Haiti, een mislukte staat, een van de armste landen ter wereld is getroffen door een ramp, zoals zo vaak in de geschiedenis van het Caribische eiland. Een aardbeving was het dit keer, met een kracht van 7.0 op de schaal van Richter. Haïti-experts krijgen de gelegenheid in overvloed hun kennis te spuien over het eiland dat de wereld kent van coups, dictatuur, wanbestuur, rivaliserende groepen. Van presidenten die elkaar niet willen erkennen, van chaos, van armoede, van criminaliteit, van anarchie. Van natuurrampen. Natuurlijk vermelden de experts dat de voormalige kolonie zich in 1825 als eerste heeft bevrijd van de Franse slavenmeesters. Om vervolgens te worden opgezadeld met een exorbitante schuldenlast van 150 miljoen francs die pas in 1922 werd afbetaald. Immers, het precedent van slaven die zichzelf bevrijden, mocht beslist geen vervolg krijgen. De Mening van de Week   Ongetwijfeld hebben de Haïtianen het zichzelf in de afgelopen 200 jaar moeilijk gemaakt. Niettemin mag Frankrijk zich wel iets verwijten. Trouwens, hetzelfde geldt de VS dat door de jaren alleen de hun welgevallige heersers steunde. Heersers die één ding gemeen hadden: Om het welzijn van de bijna negen miljoen bewoners ging het hen in elk geval niet. Haïti was een van de rijkste Franse koloniën, een lucratieve plaats voor de koffie en suiker producerende plantagehouders. Met andere woorden, ondanks het feit dat het regenwoud verdwenen is, kan de huidige troosteloze, uitzichtloze, wanhopige situatie geen wet van Meden en Perzen zijn. Geld zal toestromen voor de negen miljoen inwoners die gemiddeld van twee dollar per dag rond moeten komen. Tachtig procent leeft onder de armoedegrens. Of het geld allemaal terechtkomt bij degenen die het nodig hebben, is een tweede. Misschien, het is maar een gedachte, zou de Franse regering 1 miljard euro kunnen geven, als genoegdoening voor het leed, de Haïtianen aangedaan. Rekening houdend met de waardevermindering van de munt, lijkt dat toch niet te veel gevraagd. Ook misschien, heel flauw natuurlijk want wat hebben ze ermee te maken, kunnen de Amerikaanse CEO’s een daad stellen. Één procent van de bonussenpot voor Haïti. Zou dat geen mooi gebaar zijn? Hoe het zij, een paar aardbevingbestendige gebouwen neerzetten, moet te doen zijn. Eén, twee, drie weken richt het wereldoog zich nog op het ongelukkige eiland. Een reddingsploeg haalt een laatste slachtoffer levend vanonder het puin. Het leger herstelt de orde. De VN coördineert. Pauw en Witteman praten uitgebreid met Nederlanders die er waren, en anders wel met familie van slachtoffers. Minister Koenders van ontwikkelingssamenwerking is er ook. Dan, de eerste nood gelenigd. Het leven hervat zich weer. Geplaatst: 18-1-2010 WEE DEGENE DIE ANDERS BEWEERT Maastricht is zonder de twijfel de mooiste stad van Nederland met het  17e eeuwse stadhuis, ‘t Vrijthof, het Onze-Lieve-Vrouweplein, de St. Servaes, de Maas, het Bourgondische dat in de genen van iedere Maastreechter zit. Den Haag is toch een beetje een dorp gebleven. Als je Gerrit Komrij mag geloven, straalt zelfs het Des Indes niet meer. Heeft wel het Binnenhof, is regeringscentrum. De koningin woont er. Het land herinnert zich de moord op de gebroeders De Witt.Johan de Witt staat nog altijd model voor wat je zou kunnen noemen, de Nederlandse zakelijkheid. Maastricht,Den Haag. Niet alleen in kilometers is de afstand betrekkelijk groot. Van oudsher werkt de politiek er net een tikje anders. Zo wordt beweerd dat Maastrichtse politici elkaar wel eens de hand boven het hoofd houden. In Den Haag zetten ze elkaar daarentegen met liefde een flinke hak. Overigens staat de integriteit van de betrokkenen voorop, of ze nu uit Maastricht of uit Den Haag komen. Wee degene die anders beweert. Maastricht. De burgemeester had meer dan twee ton neergelegd voor een vakantiewoning in het Bulgaarse Byala. Via een ambtenaar, contant, investering voor de oude dag. Er waren contacten. Iets met een brandweerauto. Een dinertje. Bezoeken over en weer. Brief aan de ambassadeur. Dat ging dus mis! De burgemeester wil zijn geld terug. De betrokken ambtenaar zit ziek thuis en is verwikkeld in een juridische veldslag met het Maastrichtse gemeentebestuur. “Een schijn van belangenverstrengeling”, concludeert het Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten (BING). “Een beetje dom”. De burgemeester is blij: “Ik ben integer”. Niettemin is in Maastricht het laatste woord over de burgemeester Leersaffaire nog niet gesproken. De Mening van de Week Intussen heeft Den Haag andere zorgen. Die zijn van ernstigere maar niet van principieel heel andere aard. De onafhankelijke Commissie Davids heeft haar oordeel klaar over de besluitvorming rond de Nederlandse steun aan de oorlog in Irak. Anders dan Frankrijk en Duitsland besloot de toenmalige Nederlandse regering, het demissionaire kabinet Balkenende I, de Amerikaans/Britse inval van 2003 te steunen. Heeft het kabinet het parlement verkeerd voorgelicht over, bijvoorbeeld, het tijdstip van militaire steun? is een belangrijke vraag. En: Hoe zit het precies met de eigen afweging? Is er dan toch een aantoonbare relatie tussen de Nederlandse steun en de benoeming van de toenmalige minister van buitenlandse zaken, De Hoop Scheffer, tot secretaris-generaal van de NAVO? Grote woorden vallen in de Tweede Kamer. De oppositie staat op scherp. Premier Balkenende blijft er echter bij dat hij niet anders kon, met de wetenschap van toen. Immers, het Irak van Saddam Hoessein handelde in strijd met VN-resolutie 1441 doordat het weigerde opening van zaken te geven rond de veronderstelde aanwezigheid van massavernietigingswapens. Hoe hard pakt de Maastrichtse gemeenteraad, met de verkiezingen voor de deur, zijn nogal populaire burgemeester aan? Dat is de vraag die in de mooiste stad van het land speelt. Durft de PvdA de premier uit te dagen? Daarover breken de politici in Den Haag zich het hoofd. De afstand mag levensgroot zijn. In Maastricht èn in Den Haag spelen verkiezingen de hoofdrol. Geplaatst: 11-1-2010 LOGISCH DAT KIEZER RECHTS STEMT Raar land. “Hondenpoep”, verzucht cabaretier Theo Maassen,  “was in het Nederland van tien jaar geleden probleem nummer één. De grootste ergernis”. Tegenwoordig zie je overal de bazen en bazinnen met plastic zakjes hondenpoep oprapen. Probleem opgelost. Dus werpt zich de vraag op, waarom honden buiten niet meer mogen poepen. Immers, het kan geen toeval zijn. In 2010 zijn er zoveel kleinere en grotere problemen, méér. Het gebrek aan respect, bijvoorbeeld, zit Nederland bijzonder hoog. In willekeurige volgorde staan, ook hoog op de problemenladder: de kwaliteit van het onderwijs, de bonussencultuur, de files, bumperklevers, dat je niet harder mag dan 120 kilometer per uur, reclame op tv, de buren, vrouwen met boerka’s, de politiek, parkeertarieven. Dan hebben we het nog maar niet over de integratieproblematiek waarmee Geert Wilders met zijn PVV scoort, de economische crisis, vergrijzing, de klimaatcrisis, Uruzgan, het internationale terrorisme, hooliganisme, de criminaliteit. En last but not least: Wat moeten we met onze pedofielen? Kortom, het is te veel om op te noemen. De problemen stapelen zich almaar op. "Toch blijft Nederland een gelukkig land", beweert althans het Sociaal Cultureel Planbureau. Verbazingwekkend. Twee jaar lang maakten de burgers zich kwaad op de grootverdieners, de graaiers, de zakkenvullers, de bankiers, directeuren van grote bedrijven, de speculanten. Zij beseften dat de vrije markt niet zonder controle kan. De Mening van de Week   Dit jaar zijn er verkiezingen. Nederland stemt massaal links..... Nee dus, geven de opiniepeilingen aan. Rechts, de fervente verdedigers van de vrije markt staan op winst. Aan de populariteit van super VVD’er Neelie Kroes kunnen weinigen tippen. Raar land, Nederland. Theo Maassen, nogal grof in de mond. Ongeschoren hoofd. Haalt vreemde streken uit. Is toch van grote klasse. Bijna anderhalf miljoen televisiekijkers waardeerde zijn voorstelling, Zonder Pardon, in elk geval zeer. Theaters zijn uitverkocht. De film is een succes. Als cabaretier werkt Theo Maassen in een traditie. Hij stelt de hypocrisie van de samenleving aan de kaak, heeft een verhaal, een boodschap. Het Nederlandse publiek is door de wol geverfd, onderkent de grap, doorziet de ironie, vindt het prachtig. Met cabaret is dan ook een dik belegde boterham te verdienen. Nederland, raar land. Want zit het niet zo? In een grijs verleden zette Wim Kan het politieke bedrijf al neer als iets dat je nauwelijks serieus kunt nemen. Freek de Jonge gaat soms te keer. Youp, Jan Jaap en Theo doen het op hun manier. Een beetje imitator kan rekenen op een vet contract. Voor allen zijn politici een soort acteurs. Mannen en vrouwen om wie je moet lachen. Raar land dat Nederland. Verbazingwekkend. Maar juist daarom is het volkomen begrijpelijk dat de kiezers in maart rechts stemmen.   Ach, was de hondenpoep nog maar probleem, nummer één. Geplaatst: 4-1-2010 HET JAAR 2010.... HELAAS De voortekenen bedriegen niet. De prachtigste kinderen mogen ter wereld komen. Fantastische huwelijken gesloten. De beurzen doorgestoten naar vorig jaar nog ongedachte hoogten. Zelfs kan de economie iets herstellen, de opwarming van de aarde stagneren. U wint de toto. Mag een avondje uit met uw liefde voor het leven. Helaas, in politiek opzicht heeft 2010 alles in zich om uit te lopen op een drama, ongekend. Heeft Nederland het erge dan niet gehad? De moord op Pim Fortuyn is toch maar overwonnen. De hysterie na die op Theo van Gogh lijkt weggezakt. Rita Verdonk zit machteloos in de Tweede Kamerbanken. Het is Jan Blokker, 82, cynisch en scherp als in zijn hoogtijdagen, die de spijker op zijn kop slaat. Legt in zijn NRC.Next-column de aard van Wilders’ succes bloot. Wilders, aldus Blokker, heeft de nieuwe kiezer ontdekt. Een kiezer die zich laat welgevallen dat hij behoort tot het tuig van de richel, nooit gelijk heeft en te stom is om voor de duvel te dansen. Niet voor niets heeft Wilders daarom besloten op 3 maart 2010 slechts de gemeenteraden van Den Haag en Almere bloot te stellen aan de verwachte PVV-tsunami. Cynisch, scherpzinnig is de maestro van het columnisme. Wellicht wordt hij toch wat ouder nu. In elk geval eindigt hij betrekkelijk mild. Denkt dat de PVV-kiezer vòòr maart tot inkeer komt. Toegegeven, de kiezer heeft het zeker ìn zich. Maar of het zo eenvoudig is? Immers, het probleem is meer dan Wilders, dan de PVV-kiezer, meer dan de angst voor de islam. De politieke cultuur van Nederland, de werking van het bestel is in het geding.  Steeds minder burgers weten waar zij met hun stem naar toe moeten. Zij missen een politiek thuis, zwalken daarom in arren moede van de ene naar de andere partij. De Mening van de Week Afrekenen met de gevestigde politiek. Zeven jaar Balkenende en consorten afschudden. Zeven jaar  bezuinigingsfanaten, reageren op de waan van de dag, het verkwanselen van de eigen idealen. Dat alles kan een mooie doelstelling zijn, zeker nu het kabinet Balkenende IV op zijn laatste benen loopt en verkiezingen voor de deur staan. Maar dan niet om van de weeromstuit in verkeerde handen te vallen, een gevaar dat, zoals bekend, levensgroot is. Aanleidingen zijn er namelijk genoeg: De nasleep van Northwest Flight 253, bijvoorbeeld. Nog een aanslag, een advocaat die geen hand wil geven. Het onderzoek naar Irak, naar de ondergang van de DSB-bank. Ruzies in de coalitie. Het Fitnaproces. Afghanistan. Zoveel staat vast, PVV-leider, Geert Wilders, wacht. Maar niet alleen hij, alle politici hebben klonten boter op het hoofd. Zij houden te angstvallig vast aan de macht. Gaan te gemakkelijk voorbij aan de eigen principes. Liegen liever dan regeren vanuit een fatsoenlijke visie. Beloven veel te veel. De burger mag machteloos, zelfs schuldloos lijken. Hij, zij, zou er ook voor kunnen kiezen verder te gaan dan schelden via het internet, zich over te geven aan ophitsers, zich te verstoppen achter de dagelijkse beslommeringen.  Die burger kan veel meer gebruik maken van zijn democratische rechten. Lid worden, bijvoorbeeld, van een fatsoenlijke politieke partij. En dat, niet zozeer om carrière te maken, maar om vergaderingen te bezoeken, het debat aan te gaan, ideeën vorm te geven. Het politieke establishment uit te dagen, al is het maar omdat een politieke partij anno 2010 méér dan die ene leider moet zijn. Wie weet, haalt Jan BIokker senior dan toch zijn gelijk. Geplaatst: 27-12-2009 DE KONINGIN SPREEKT Elk jaar weer. Altijd met Kerstmis. Het overvalt je. Dus draai je weer de muziek.  Geen klassiek. Hoewel?  John Lennons,  Merry Christmas, War is over,  mag je best zo noemen. Hey Paula. Blowing in the Wind.The Ronettes.   Simon and Garfunkel. Is het omdat je ouder wordt? Het verleden steeds groter? Zoveel mensen zijn dood. Mijn vader. Mijn moeder. Een vriend. Vriendin. Mooie herinneringen. Generaties zijn vertrokken. Ramses Shaffy. Edward Kennedy. Mary Kopechne. Drank. En toch,.... slechte gevoelens laten zij niet achter. Het heden liever. Barack Obama, de eerste Amerikaanse zwarte president. Een droom die werkelijkheid werd. Zelf had ik liever Hillary Clinton in het Witte Huis gezien. Ze zou wat beter bestand zijn tegen de enorme tegenkrachten. Maar Obama weerspiegelt wel degelijk de hoop. Hoop op een betere wereld. Op iets van vrede. Op het goede van de mensen. Op een meer sociale samenleving. KERSTGEDACHTE   Amerika, steeds weer. Land in verval wellicht. Toch blijft het een voorbeeld. Hèt voorbeeld. Ik lees Roger Cohen, een gerenommeerd commentator van de New York Times. Een rode draad loopt door al zijn columns heen, namelijk die van een onwankelbaar vertrouwen in zijn Amerika. In de capaciteit zich te verbeteren, te leren van fouten, om stappen te zetten. De Senaat stemde toch maar mooi in met het nieuwe gezondheidsstelsel. Het moet de Kerstgedachte zijn. De nostalgie die bijna verlamt. O, Nederland. Tien jaar lang rolt iedereen hier over elkaar heen. De allochtonen zijn de schuld. Bang zijn we voor de verschrikkelijke islam. Doen onze plicht in Afghanistan, sluiten compromissen en lossen niets op. Jan Peter Balkenende. Hoe is die man er toch in geslaagd premier te worden? Veel erger nog, hoe slaagt hij erin het te blijven? Snap het domweg niet. De serie De Oorlog gezien. Nee, niet weer! Wim Kan. Dat was! Nu hebben we Youp en Jan Jaap van der Wal. Jantje Smit. Frans Bauer. Paul de Leeuw. Ik vind er niks aan. Ik vind aan de hele televisie niks aan. Verdomde rotreclame. De Mexicaanse griep is voorbij. Het sneeuwt. IJzelt. Moet ik wel gaan naar Amsterdam? Kerstmis 2009. 25 december. Rust. Prachtige dag . De koningin spreekt. Geplaatst: 24-12-2009 MET SNEIJDER WORDT WK EEN RAMP De winterstop is ingegaan. Even rust. Maar toch, misschien raakt hij geblesseerd. Misschien raakt hij bij zijn club uit de gratie. Misschien staan  zijn collega’s tegen hem op. Misschien krijgt de bondscoach de geest. Eén ding is zeker. Met Yolanthe Cabau van Kasbergens vriend, Wesley Sneijder, wordt voor Nederland het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika opnieuw een flop. Een debacle. Een ramp. Immers, Sneijder mag alweer een jaar of drie zijn voetbalkunsten vertonen in buitenlandse dienst. Huizen kopen in Milaan en Amsterdam. Sneijder is het Ajax van nu. Terend op een glorierijk verleden, zichzelf de beste vindend, het leiderschap opeisend. Misplaatste arrogantie is het. Ajax, de beste? Alleen in Nederland zijn er al twee, drie clubs die het beter doen. Wesley Sneijder, de onvervangbare middenvelder? Dat is dus grote flauwekul. Voetbal, een bijzaak? Je kunt er niet omheen. Te veel Nederlanders die hun eigenwaarde eraan ontlenen. Jongetjes die Wesley willen zijn. De teleurstelling, de woede als het weer mis gaat, mogen van korte duur en zelfs oppervlakkig van aard zijn, alleen de herhaling al zorgt ervoor dat de wonden nooit helen kunnen. Het voetbalechec mist zijn uitwerking dan ook niet. Op de politiek bijvoorbeeld. Zo riep de extase al herinneringen op aan het Oranjegevoel. Onze Jan Peter Balkenende zou de eerste president van de Europese Unie worden. Zou promoveren tot de eredivisie van staatslieden. We verdrongen de Zeeuwse klei, de calvinistische benepenheid, de groteske bezuinigingen, de VOC die toch echt voorbij is. J.P. Balkenende, president van Europa. Nee, dus. De Mening van de Week   Altijd gedacht dat de Amsterdamse burgemeester Job Cohen het staatsmanschap in zich heeft. Maar zelfs hij dreigt in het moeras van Amsterdam-Nederlandse hoogmoedswaan te verzinken als burgemeester van de stad die niet wil achterblijven bij de eredivisionisten, Londen, Parijs, New York. Twee musea van wereldfaam hadden een opknapbeurt nodig. Er moest en zou een Noord-Zuidlijn komen..... Ergens is iets misgegaan. In elk geval kon de politiek het niet aan. Zo gaat er meer mis in het Nederland van de 21e eeuw. De Betuwelijn is maar een voorbeeld. In Twente dreigt een vliegveld de lokale politiek over het hoofd te groeien. De strandrellen in Hoek van Holland. Afghanistan. Files. Treinen die niet rijden. Geert Wilders. En dat allemaal omdat dit land in alles de beste wil zijn. Zich daardoor richt op de verkeerde dingen, zich niet de rust gunt, gefrustreerd raakt, terwijl er toch ook heel goede dingen gebeuren. Er talloze verstandige mensen zijn die misschien niet zulke fantastische, maar wel haalbare ideeën hebben. Politiek: Kijk en luister dààr eens naar. Voor Zuid-Afrika is het te laat, maar wie weet, neemt zelfs de voetbalwereld er een voorbeeld aan. Worden Wesley Sneijder en Ajax een keer gewoon kampioen. Geplaatst: 21-12-2009 SNEEUW Geplaatst: 21-12-2009 WIJ VEROORDELEN HAAR MASSAAL Zodra het even kan, doet Geert Wilders weer mee. Verdeeldheid troef. Koos de parlementaire pers Pechtold (D66) tot politicus van het jaar, de politici vonden VVD'er Rutte de beste.  In beide gevallen vraag je je af, waarom? Intussen maken de politieke partijen zich op voor de verkiezingen, volgend jaar. Wouter Bos belooft niet met de PVV in zee te gaan. De media richten zich op de klimaatconferentie in Kopenhagen. De oorlog in Afghanistan gaat door. Allemaal goed en wel, het is nu al de maand van Patricia Paay. Het hele land praat over Patricia Paay. Patricia Paay, 60 jaar, ex-echtgenote, zangeres die niet meer zingt, jurylid, ligt met Kerstmis bloot in de kiosken. Opdat wij ons, vòòr, tijdens en nà het Kerstdiner kunnen verlustigen aan haar. Patricia Paay, de oudste playmate in de Playboygeschiedenis. “Ik vind het leuk als ze over mij praten”, reageerde ze op de vraag van cabaretier Theo Maassen: “Waarom? Patricia. Waarom”? Het is een veronderstelling, maar vermoedelijk vindt Patricia Paay het ook wel aardig om horizontaal over de toonbank te gaan. Dat levert immers extra centjes op. En wie weet, gaf SBS 6 haar een duwtje in de goede richting. Patricia is immers jurylid van het programma Popstars. Zit Popstars niet een beetje in een dip? Hoe het zij, nu al lijkt het besluit van Playboyhoofdredacteur Jan Heemskerk om dit jaar eens iets heel anders te doen een succes. De Mening van de Week   Matthijs van Nieuwkerk nodigde Patricia Paay uit die fier overeind bleef toen Theo Maassen zijn tanden in haar zette in De Wereld Draait Door. Alle recensenten hadden het erover.  De Standaard, België, wijdde een uitgebreid artikel aan het Nederlandse fenomeen. Het Britse boulevardblad, The Sun, bleef niet achter. Of het Playboy financieel iets oplevert, moet nog blijken. De voortekenen zijn in elk geval gunstig. Patricia Paay is onderwerp van gesprek. Normaliter zijn praters kijkers. Dus, waarom niet, vijf euro, 4,95 om precies te zijn, uitgeven voor het Kerstexemplaar. Patricia Paay in Playboy. Natuurlijk veroordeelt fatsoenlijk Nederland dat massaal. Theo Maassen vindt het bloot van Patricia Paay iets voor zijn vriend, een necrofiel. Youp van ’t Hek steekt de fik erin. U en ik zien veel liever Doutzen Kroes. Tweeëntwintig lentes slechts. Maar o, hoe sensueel is ze. En allemaal beseffen we dat het gaat om geld. ”Mijn lichaam is helemaal echt”, schreeuwde Patricia in de camera. Jazeker, maar zij weet ook wat een beetje fotograaf allemaal vermag. Over haar gezicht zei ze wijselijk niks. Maar zelfs een klein kind kan zien dat het niet kan. Geen rimpel, geen onderkin. Alles glad. Misschien betaalt ook Robert Schoemachers , Medisch Centrum Scheveningen, Playboy een aardig bedrag.   Die Heemskerk, hè, is gladder nog dan Patricia Paays gezicht. En Patricia Paay? Ze heeft haar zin. Geplaatst: 13-12-2009 VOOR OBAMA, ERÒP OF ERONDER Elf maanden bewoont hij nu het Witte Huis. President  Barack Obama, de man die de Amerikaanse kiezers het idee gaf dat hij de wereld kan veranderen. Nobelprijswinnaar voor de Vrede. Maar na elf maanden hebben diezelfde kiezers nog geen idee. Maakt de president zijn belofte waar? is de brandende gedachte.  December 2009 kan wel eens beslissend zijn voor het verdere verloop van Obama’s loopbaan. Op 1 januari 2010 weten we beslist meer. Het startsein is al gegeven. Drie ijkpunten heeft de wereld om aan vast te houden: de economie, de oorlog in Afghanistan en het Amerikaanse gezondheidsstelsel, Health Care. Daarvan hangt alles af. Natuurlijk, de wereld heeft nog wel een aantal problemen om op te lossen. Het klimaat, het Midden-Oosten, Iran om een paar voorbeelden te noemen. Maar nee, eerst zal Obama de Amerikaanse kiezers moeten overtuigen dat hij hun man is op wie Amerika kan bouwen in zware tijden. Enorm was het verwachtingspatroon bij het aantreden van de eerste zwarte Amerikaanse president. Nog niets heeft die aan charme ingeleverd. Zijn vrouw en kinderen nemen iedereen voor zich in. Humor heeft hij in ruim voldoende mate. Barack Obama blijkt bovendien een integere, intelligente, charmante, en ook nog eens gevoelvolle man. Toch loopt zijn populariteit terug. Opiniepeilingen geven aan dat minder dan de helft van de Amerikanen vertrouwen in de president heeft. Na elf maanden rest Barack Obama het voordeel van de twijfel. Meer is het niet. De Mening van de Week   Veel heeft te maken met het karakter de president. Welke krant je leest, commentator je hoort, Barack Obama komt naar voren als een wikker en weger. Hij neemt, op z’n zachtst gezegd, ruim de tijd om een besluit te nemen. Hij reageert, lijkt het wel, tamelijk secundair. Vraagt geduld. En dat is niet altijd een handige eigenschap in een land als de Verenigde Staten van Amerika.   Nu moet gezegd, het eerste jaar is bijna per definitie lastig. Zijn Democratische voorganger Clinton weet er in elk geval alles van. De stemming kan ook zomaar omslaan. Wat Obama nodig heeft, is een succes. De economische crisis biedt een kans. Miljarden dollars heeft de Amerikaanse overheid de afgelopen twee jaar in de economie gepompt. Er lijkt sprake van enige verbetering. In elk geval veren de beurzen wat op. De economie groeide het derde kwartaal van 2009 licht. Ook is het aantal werklozen iets gedaald. Het geeft enige hoop, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Eindelijk, eindelijk dan, heeft Obama een besluit genomen over de oorlog in Afghanistan. De New York Times heeft uit de doeken gedaan hoe hij ertoe is gekomen om 30.000 duizend soldaten extra te sturen. En tegelijk te beloven dat de VS in 2011 beginnen met de terugtrekking van de Amerikaanse troepen. Het is die uiterste zorgvuldigheid die de Amerikaanse president  tekent. Die te prijzen valt. Maar vooralsnog staat dit vast: De oorlog in Afghanistan verhevigt op korte termijn. Bij lange na is het laatste Amerikaanse schot niet gelost, de laatste Talibanbom niet gelegd, het laatste slachtoffer niet gevallen. Het zal enige tijd duren voordat de Amerikaanse kiezer zicht krijgt op de economie. Hem wachten  nog zware beproevingen wat de oorlog in Afghanistan betreft. Vandaar, dat zo beslissend is, de totstandkoming van een betaalbare gezondheidszorg voor iedereen. In de Senaat zijn de debatten inmiddels begonnen. Zestig stemmen heeft Obama nodig om zijn voorstel erdoor te krijgen. Negenenvijftig zetels hebben de Democraten. Wat doet, ex-Democraat, de onafhankelijke senator, Joe Lieberman? Wat doen de andere Democratische twijfelaars? Over een maand, volgend jaar weten Amerika en de wereld meer. Hoe het zij, voor president Obama is het eròp of eronder. Geplaatst: 7-12-2009 HOE ORGANISEER JE DAT? Het was een hit. Gerard Cox zong het niet eens zo heel lang geleden,  toen geluk zo heel gewoon was in het Nederland van 1948. Toch zijn er geen harde bewijzen dat het geluksgevoel  in de jaren daarna minder zou zijn. Integendeel, zou je haast zeggen. Er is niet eens een Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) voor nodig. Immers, had Cox het nog over de atlete Fanny Blankers-Koen die in Londen vier keer won. Inmiddels hebben we bakken vol met gouden medailles. Wie weet, is zelfs Geert Wilders een heel gelukkig mens. Zijn alle PVV’ers dat met hèm. Zou kunnen. Want, meldt het planbureau in zijn rapport, De Sociale Staat van Nederland 2009, meer dan tachtig procent van de Nederlanders beschouwt zichzelf als gelukkig tot heel gelukkig. Maar wat zegt dat? Hoe vertaalt zich dat politiek? Want gelukkig of niet, de politicus Wilders is allesbehalve tevreden over de manier waarop Nederland functioneert. Verwar die zaken dus niet. Je kan er het land mee naar je hand zetten, de verkiezingen mee winnen. Dat bewees in 1969, de toenmalige president van de Verenigde Staten, de Republikein Richard Nixon. Er heerste een sfeer van revolutie. De schok van twee politieke moorden, die op presidents-kandidaat Robert Kennedy en de zwarte leider Martin Luther King, werkte door. Bob Dylan vierde successen met zijn protestsongs. Blowing in the Wind: Betere kent de muziekwereld niet. Opstandige studenten. The Black Panthers. De oorlog in Vietnam die een natie verdeelde. Waarop Nixon de zwijgende meerderheid mobiliseerde die wel degelijk tevreden was met de Amerikaanse instituties. In hoeverre die meerderheid gelukkig was, vermeldt de historie niet. Wel leidde zij Nixon en diens partijgenoten naar menige verkiezingsoverwinning. De Mening van de Week   Een zwijgende meerderheid is er ook in Nederland. Zo was het in de vorige eeuw, zo is het nu. Alleen houdt de meerderheid zich hier wel bijzonder stil. Laat de minderheid zich des te luidruchtiger horen. Dat kan, want op de keeper beschouwd, krijgt de meerderheid hier nauwelijks een kans. Heeft, dankzij het systeem van de evenredige vertegenwoordiging, een combinatie van minderheden het altijd weer voor het zeggen. Dat was in die mooie zomer van 1948 niet anders dan in 2009. Op 25 Tweede Kamerzetels staat Wilders’ PVV in de peilingen. Misschien komen er nog vijf bij. In de verste verte ligt er geen meerderheid in het verschiet. Toch heerst Wilders in het debat. Werkt hij op andersdenkenden als de rode lap op de bekende stier. In maart volgend jaar vinden gemeenteraads-verkiezingen plaats. De PVV doet nauwelijks mee. Toch zal de concurrentie van VVD, D66, PvdA, CDA, GroenLinks zich meten aan de radicale standpunten van Wilders en de zijnen. Zelden waren in Nederland de minderheden zo verdeeld. Lijkt Nederland verteerd door angst. Angst voor de toekomst. Angst voor de economie. Angst voor Europa. Angst voor de griep. Angst voor de criminaliteit. Angst voor het klimaat. Angst voor de files. Angst voor de islam. Soms zou je willen dat de meerderheid wat meer van zich laat horen. Want, om toch nog maar eens het SCP aan te halen. De angst is schijn. De meerderheid is behalve gelukkig, ook tolerant. Zelfs is zij bereid een allochtoon als buur te nemen. Kortom, Nederlanders zijn best wel aardige, redelijk denkende mensen. Een beetje gezond politiek en democratisch systeem moet daar toch iets mee kunnen. De vraag is slechts, hoe organiseer je dat? Geplaatst: 30-11-2009 FUCK YOU! Burgers van Nederland, Drie weken geleden richtte ik me tot u. Kondigde mijn afscheid aan. Immers, mijn benoeming tot president van de Europese Unie was aanstaande. Ze hadden me gevraagd. Het was rond. Ik was geen kandidaat. Ik had er recht op, na dit land zeven jaar belangeloos te hebben gediend. Ik ben prof. dr. Ik kom uit Nederland. Uiteindelijk is het Herman geworden. Herman wie? Grapje. Natuurlijk heb ik mijn vriend en collega direct gefeliciteerd met de plaats die mij toekwam. Chips. Verdikkeme. Ben ik teleurgesteld? Burgers van Nederland. Voor één keer wil ik van mijn hart geen moordkuil maken. Trouwens, Bianca heeft erop aangedrongen. “JP, je hoeft niet alles te pikken. Stel je kwetsbaar op. Dat werkt het beste. Maar wees geen Joris Goedbloed. Laat niet over je heen lopen. Sla terug. Doe het voor je moeder. Voor Amelie. Voor mij. Wee degene die je ooit nog Harrie noemt”. Dus, burgers. Ja, ik ben teleurgesteld. Ik ben tot in het diepste van mijn ziel geraakt. Chips. Nicolas heeft het me nog gezegd. “Cher Arry. La présidence. C’est à vous”! Ook Angela wilde me hebben. Ze was heel enthousiast, is in het diepste geheim bij mij thuis in Capelle geweest. Echte Zeeuwse mosselen hebben we gegeten. Beetje klessebessen. Brandewijntje met suiker gedronken. Leuke vrouw. Zag het helemaal in me zitten. “JP, jij bent de beste”. Ze gaf me zelfs de hartelijke groeten van mijn idool, der Schumi. Trouwens, zelfs de koningin stond achter me. Ze nodigde me laatst nog uit. We hadden toch het een en ander te bepraten. Ik kon op haar rekenen, verzekerde ze me. Ze heeft zelfs een aanbevelingsbrief geschreven. Overbodig natuurlijk. Had ze niet hoeven doen. Maar toch. Dik verdiend, al zeg ik het zelf. Chips. Driemaal chips. Verdikkeme. Burgers van Nederland. Teleurgesteld ben ik. En woedend. Zeven jaar heb ik me uitgesloofd. Normen en waarden heb ik  proberen bij te brengen. De VOC-mentaliteit moest terug. Mensen die zichzelf kunnen redden, wilde ik van u maken. Het is allemaal mislukt. De Mening van de Week   Woedend ben ik. Woedend, vergeef me de woorden, niet op u. Het is het mediagespuis dat mij in deze situatie heeft gebracht. Links Hilversum en de Volkskrant hebben samengespannen. Bleven me maar Harrie Potter noemen. In Brussel, toen Nicolas met tranen in zijn ogen Herman voorstelde, werd het me in één keer duidelijk. Polak, Pauw en Witteman hebben het voor me verpest. Samen met Wouter AOW Bos. Gepiepeld hebben ze me. Harrie Potter. Ha! Ik ken landen waar dat soort lieden voor minder in de cel zitten. Chips. Ik, professor dr. had nu president van Europa moeten zijn, als een meer dan verdiende bekroning op mijn prachtige carrière. Geloof me. De lieden die mij en u dit hebben aangedaan, zullen het bezuren. Verdikkeme. Moet ik die kar hier nog langer trekken. Maar ben niet bang. Ik heb nog alle energie. Bezuinigen, normen en waarden zijn me aangeboren. Zeven jaar lang hebben ze me tegengewerk