Stuur dr. Phil naar het Midden-Oosten
NOG EEN KEER: MAAK ÉÉN STAAT
Madness. Dwaasheid. Volstrekte gekte. Vrede lijkt zo ver weg. Zestig jaar nu,voeren Israёl en de Palestijnen oorlog. Om een stukje land, nauwelijks groter dan Nederland, vallen elke dag weer doden. Dus proberen Israёlische vliegtuigen, tanks en soldaten Hamas uit Gaza te bombarderen. Het moet snel gebeuren, want op 20 januari komt de Amerikaanse president Obama in functie. Die zal snel zijn gezag moeten tonen.
Israёl heeft het recht zich te verdedigen, al is het maar omdat het een door de Verenigde Naties erkende staat is. Beginnen gematigde Arabische volkeren en regeringen langzamerhand te wennen aan de 'anomalie', radicale bewegingen als Hamas, Hezbollah blijven uit op de vernietiging van de joodse staat.
Ook een belangrijk deel van El Fatah, de partij van de Palestijnse president Mahmoud Abbas heeft zich nog lang niet bij de feiten neergelegd. Zij weten zich daarbij gesteund door Allah die hen eens moet hebben ingefluisterd dat het Midden-Oosten voor de moslims is. Anderen worden op z’n best getolereerd. Iran en Syrië zorgen voor de wapens en hebben zo hun eigen bedoelingen.
Anderzijds ziet Israël Hamas als een terroristische beweging, en heeft maar één antwoord op Palestijnse agressie: Zo hard mogelijk terugslaan. “Arabieren”, luidt een wet die de oprichters van de joodse staat erin hebben gestampt, “luisteren alleen naar geweld, hebben alleen respect voor de vuist. Toon geen zwakte”.
Een wapenstilstand zoals dat het afgelopen half jaar van kracht was, is bedoeld om aan te sterken, en vervolgens met des te groter vuurkracht toe te slaan. Steeds verder reiken de raketten, steeds beter getraind zijn de strijders. Steeds dichter wordt het net dat zich rond Gaza en de Westelijke Jordaanoever sluit.
KREDIETCRISIS
Dwaasheid in het Midden-Oosten. Bepaalde groepen voeden de haat, willen absoluut geen vrede.
Allah? Het gaat om olie, om de macht. Mensenmassa’s laten zich verblinden, negeren de stem die zegt wat zij echt willen: Eten, een huis, toekomst voor de kinderen. De buitenstaander snapt het niet. Opnieuw gieren de bommen, loeien de sirenes, jammeren de vaders, moeders om hun kinderen, en omgekeerd.
Wat bezielt de mensen in een nauwelijks leefbaar gebied om steeds weer als schietschijf te dienen? Zij willen een eigen Palestijnse staat, met Jeruzalem als hoofdstad.
Het jaar 2009 is heftig ingezet. Opmerkelijk rustig was het daarentegen in 2008. Er was een soort van wapenstilstand. Maar de rust was schijn.
Israël kwam bij, na de vruchteloze aanval op Hezbollah in de zomer van 2006 en bedacht hoe dat anders moest. In Gaza en op de Westbank kookte en kolkte het zoals altijd. Joodse kolonisten provoceerden. Er was een conferentie in Annapolis, een regeringscrisis in Israёl. De wereld had er geen aandacht voor, was maandenlang in de ban van de zinderende strijd om het Amerikaanse presidentschap. De oorlog in Georgiё brak de zomer. China, de Olympische Spelen vraten krantenpapier, vulden de tv-programma's. Als klap op de vuurpijl kwam de kredietcrisis.
ADRENALINE Misschien voelden de Palestijnen zich vergeten, opgesloten als zij zich voelen. Misschien wilde Israël nog even wat puntjes op de i zetten voor de komst van de nieuwe Amerikaanse regering. Maar : Hoe meer bommen, hoe meer haat, hoe meer martelaren. Beide partijen lijken wel verslaafd geraakt aan de vicieuze cirkel van oorlogsgeweld, doet de oorlogsadrenaline haar werk. Is er een dr. Phil nodig om de geesten vrij te maken.
Twee staten, eist de wereld. Eén voor de Palestijnen, en één voor Israel. Gematigde joden en Palestijnen hebben zich er min of meer mee verzoend.
De vraag blijft echter: Hoe moet die twee statenoplossing dan vorm krijgen? Immers, de struikelblokken zijn zo ontzettend groot. Jeruzalem, bijvoorbeeld, en het recht op terugkeer van de in 1948 “verdreven”, aldus de Palestijnen, “gevluchte”, aldus de joden, bewoners van wat nu Israёl is. Daar komen we dus niet uit. Vraag het oud-president Clinton die dacht in 2000 een akkoord bereikt te hebben. Vraag het een willekeurige Palestijn. Een Israёli, de Jordaanse koning.
In 2006 won Hamas de parlementsverkiezingen in de Palestijnse gebieden. Volgens de New York Times heeft de beweging alleen in Gaza 20.000 al, strijders ter beschikking. De vraag is hoever de macht van de Palestijnse president Mahmoud Abbas nog reikt. Vijand van de Hamas is hij zeker. Maar de Palestijnse werkelijkheid zit ingewikkeld in elkaar. Het blijven broeders in de strijd.
Interessant is ook de positie van de rest van de Arabische wereld. Overduidelijk is ‘de straat’ op de hand van Hamas. Geen Arabier zal openlijk zijn steun voor Israёl uitspreken. Echter, Hamas is voortgekomen uit de Moslim Broederschap, opgericht in 1928. Egypte herinnert zich de moord op president Sadat in 1981,heeft niets op met de groep die een groot islamitisch rijk wil stichten. Een islamitisch rijk wil ook Iran. Egypte is soennitisch, Iran, shi’itisch. De historicus Leo Biegel wist het al: “De verdeeldheid in de Arabische wereld zit veel dieper. Dus houdt Egypte de grens met Gaza gesloten.
“De politieke wil is nodig”, aldus de Jordaanse koningin Noor in een interview met CNN. De wereld moet zich in elk geval bedenken dat een Palestijnse staat een voortdurende bedreiging zal vormen voor Israёl. De radicale strijders zullen zich echt niet laten weerhouden door een VN-vredesmacht. De politici, hoe gematigd ook, zullen nooit het grote doel kunnen negeren van een Palestijnse staat. “Wij hebben niets tegen joden. De zionisten zijn onze vijand”, staat te lezen op de Al Jazeera site. Toegeven, is voor Israël een onmogelijkheid, al is het maar vanwege die ijzeren wet: “Toon nooit een teken van zwakte”.
OMKERING
Er is geen keus. Een totale omkering van het denken moet plaatsvinden. Israëli’s en Palestijnen willen het oude Britse mandaatgebied, Palestina. Eén Palestijns-Israёlische staat moet er komen, een federatie. Twee autonome gebieden, een centrale regering. Een grondwet waarin de rechten van de bevolkingsgroepen nauwkeurig zijn vastgelegd, en alles wat erbij hoort. Een staat waarin joden en moslims naar elkaar toe kunnen groeien.
Het is al eerder gezegd? Blijkbaar is de gedachte, hoewel niet nieuw, onvoldoende doorgedrongen.
Eén probleem nog. In Israël-Palestina zullen de moslims de joden getalsmatig uiteindelijk overtroeven. Maar dat argument is irrelevant, hoort immers bij het oude vijanddenken.
|