TIJD OM DE TOEKOMST TE BEGROETEN

De nacht was nog koud. Toen braken het zonnetje en de blauwe luchten door. Wat onwennig liepen de mensen. Weg waren de winterjassen en wollen mutsen. Blootshoofd liepen zij, duwden de maxi cosi’s. Fietsten, kletsten. Reden hun glimmende auto’s filegewijs de stad in.

Daar waren de eerste zonnebrillen. De vrolijke jurken. Fleurige broeken. Terrassen konden de drukte nauwelijks aan. Eindelijk ligt die nare, vervelende rotwinter achter ons. Hadden we zomaar de eerste lentezondag. Tijd van hoop. Tijd om de toekomst te begroeten.

Maar ach. Helaas. Ik realiseer me dat de lente net iets te vaak in het tegendeel verkeert. Resulteerde de Praagse Lente niet al gauw in een dictatuur? Is de Arabische Lente niet een goed eind op weg? Vrolijk word je in elk geval niet van de moordpartijen in Syriё, terwijl het in Egypte maar niet stabiel wil worden.

Lente! De Noord-Korea-experts trekken zorgelijke gezichten. Komt op bezoek, de Russische president Vladimir Poetin. Dictator, autocraat. Een heerser zoals Rusland er zoveel heeft gehad. Middelpunt van een graaiende schatrijke klasse. Misschien maken we ons daarom niet zo druk. Maar wees verzekerd: voor de burgers van dat onmetelijke land went het nooit.

Lente! Ik weet het niet. Onrust borrelt op. Het vertrouwen in onze bestuurders is zoek. Je voelt, proeft de onzekerheid. Hoe reageert het jaloerse volk op de eigenaars van stiekeme rekeningen op de Kaaimaneilanden? Ik lees verontrustende berichten over Luxemburg. Zoveel staat vast, ook daar zijn de banken uit hun voegen gegroeid.

Lente! “De temperaturen”, meldt het weerbericht, “lopen voorzichtig op. Vanaf woensdag gaat het regenen”. Gelukkig kunnen we even afkoelen. Ik heb het niet zo op te radicale overgangen.